امام صادق ( ع ) به اذن پروردگار از افكار و انديشه هاى پنهانى مردم آگاه بود . و وقتى از منشا اين آگاهى سؤال شد فرمود : با فراست و هشيارى ، سپس استناد كرد به آيهء شريفه قرآن : « انَّ فى ذلِكَ لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمينَ . » « 1 » همانا دراين ( سرگذشت ) نشانه هايى است براى هشياران . ونيز سخن پيامبر ( ع ) كه فرمود : « اتَّقوُا فَراسَةَ الْمُؤْمِنِ فَانَّهُ يَنْظُرُ بِنوُرِ اللَّهِ . » « 2 » از فراست و زيرگى مومن پروا داشته باشيد كه وى به نور خداوندى مىنگرد . در صورتى كه مومن عادى چنين هشيارى و فراستى داشته باشد و به نور الهى بنگرد ، امام معصوم جاى خود دارد . در ذيل به نمونه‌هايى از اين كرامت امام ( ع ) اشاره مىكنيم . حسن بن موسى حناط مىگويد : همراه جميل بن دراج و عايذ احمسى به قصد حج بيرون رفتيم . عايذ بين راه بارها مىگفت : من سؤالى از امام صادق دارم كه بايد از آن حضرت بپرسم . چون خدمت حضرت شرفياب شديم ، امام ( ع ) آغاز به سخن كرد و فرمود : كسى كه واجبات الهى را بجا آورد ، خداوند او را در برابراعمال مستحبى بازخواست نخواهد كرد . وقتى از نزد امام ( ع ) خارج شديم به عايزگفتيم : سؤال تو چه بود ؟ گفت : همان كه شنيديد . گفتيم چگونه ؟ گفت : چون من نمى توانم شبهابپا خيزم و نافله شب بخوانم ، بيم داشتم كه خداوند مرا بدين وسيله مواخذه كند و هلاك شوم . « 3 » زياد بن ابى حلال مى گويد : مردم در باره جابربن يزيد و روايات و كارهاى شگفت انگيز او ، دچار اختلاف شدند .

--> ( 1 ) - حجر ، آيهء 75 . ( 2 ) - اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 93 . ( 3 ) - همان مدرك ، ص 90 .